Nineteen

Obudziłam się rano we własnym łóżku. Podniosłam głowę i rozejrzałam się po pokoju. Wspomnienia wczorajszego dnia zaczęły napływać do mojej głowy. Cholera! Czemu po raz kolejny zasnęłam w jego ramionach? Czemu on tak na mnie działa? Jakby się dłużej nad tym zastanowić to chyba źle, że jego towarzystwo mnie usypia, ale nie przykładajmy do tego większej wagi. Kiedy postawiłam stopy na podłodze, przetarłam oczy i przeczesałam palcami włosy przyszła mi do głowy jedna myśl – jak znalazłam się we własnym pokoju? Do tego tylko w bieliźnie podkoszulku. Poszłam do łazienki żeby przemyć twarz wodą. Spojrzałam na swoje odbicie. Oczy miałam podpuchnięte a na głowie jeden wielki kołtun. Spryskałam włosy preparatem na rozczesywanie i zaczęłam walkę z kosmykami. Kiedy doprowadziłam się już do dopuszczalnego stanu, wróciłam do pokoju. Na szafce spostrzegłam kartkę, której, mogłam się założyć, nie było tam poprzedniego dnia. Podeszłam do niej i spostrzegłam to samo pismo co na paczce w serduszka, którą dostałam jakiś czas temu.

Znowu zasnęłaś na moim ramieniu.

Czy z Tobą wszystko w porządku, bo zaczynam się

trochę bać, że twój organizm

tak reaguje na moje towarzystwo haha

Nie martw się, od razu jak zobaczyłem, że odpłynęłaś

zaniosłem Cię do łóżka i szybko wymknąłem tylnym wejściem.

Zadzwoń jak się obudzisz.

J. xx

PS Nie martw się, nie napawałem się twoim widokiem

w bieliźnie ;) ‘rozebrałem Cię’, bo nie wytrzymałbym

z myślą, ze miałabyś się całą noc męczyć w ciasnych rurkach.

Po przeczytaniu liściku trzy razy chwyciłam telefon i wybrałam numer Justina.

- Witam śpiąca królewno – przywitał mnie miękki głos chłopaka. – Naprawdę dopiero się obudziłaś?

Dopiero po tych słowach spojrzałam na zegarek stojący na szafce przy łóżku. Dochodziła 13. Jezus Maria! Naprawdę tyle przespałam?

- Ehmm, no tak – odparłam zawstydzona. – Przepraszam, że ten wieczór skończył się tak jak się skończył. Obiecuję, że kiedyś postaram się nie zasnąć!

- Haha – usłyszałam jego śmiech w słuchawce. – No ja myślę! Bo jeżeli zawsze będziemy kończyć w tym punkcie to ten związek nie będzie zbyt porywający.

Chwila… Czy on naprawdę użył słowa ‘związek’?

- Suzie? Jesteś tam jeszcze? – po 10 sekundach z rozmyślań wyrwał mnie głos Justina.

- Tak tak. Emm.. Masz na dziś jakieś plany?

- Szczerze to nie, co jest dziwne przy moim stylu życia – znowu się zaśmiał. – Obrazisz się, jak przyjadę za pół godziny?

- Nie, tylne drzwi są otwarte.

- Nawet bez tych słów bym o tym wiedział – mruknął i zakończył połączenie.

Ok Suz, masz pół godziny za zebranie swoich zwłok w całość.

Po dwudziestu minutach byłam już umyta, umalowana, ubrana i gotowa do pokazania się publicznie. Poczułam burczenie w brzuchu i szybko przekalkulowałam czy zdążę przygotować sobie coś przed przyjściem Justina. Byłam w trakcie kończenia robienia kanapki kiedyś jakieś ręce owinęły się wokół mojej talii, a czyjaś głowa opadła na moje ramię.

- Co tu pysznego przygotowujesz? – Juss szepnął mi do ucha.

- Głodny jesteś? Tobie też mogę zrobić – zaśmiałam się i przełożyłam kanapkę na talerz.

- Jestem głodny, ale nie chodzi tu o jedzenie – trącił nosem moje ucho, a palcami zaczął zataczać kółka na moim brzuchu.

- Nie ma  pojęcia o co ci chodzi – zmieszana i z lekkim uśmiechem na ustach wyrwałam się z jego uścisku i usiadłam przy stole biorąc gryza mojej kanapki.

Chłopak oparł się tylko plecami o kuchenny blat i patrzył jak spożywam.

- Co się tak patrzysz? – zwróciłam się do chłopaka w połowie posiłku.

- To już nie mogę się nawet patrzeć? Pff, kobiety – prychnął ze śmiechem. – Nie zwracasz na nie uwagi to jest źle, patrzysz na nie to też jest źle. I weź tu je zrozum. – po wypowiedzeniu tych słów otworzył sobie lodówkę i wyjął sok pomarańczowy. Nalał sobie do szklanki i popijając usiadł naprzeciwko mnie.

- To jakie mamy plany na dziś? – mruknął.

- To my mamy jakieś plany? – odparłam otrzepując dłonie z okruszków i zanosząc talerz do zlewu. – Ja mam zamiar zostać dziś w domu, poleniuchować i popatrzeć jak rośnie trawa.

- Ambitne plany! Chętnie się przyłączę.

Weszłam po schodach do mojego pokoju, a Justin deptał mi po piętach jak cień. Usiadłam przy biurku, odpaliłam laptopa i zaczęłam przeglądać twitter’a. Chłopak w tym czasie rzucił się na łóżko i włączył telewizor. Zapatrzony w ekran nawet nie zauważył kiedy do niego podeszłam. Niczego nie świadomy chłopak nawet nie spodziewał się tego co miało za chwilę nastąpić. Rzuciłam się na niego i zaczęłam łaskotać po całym ciele. Przestraszony chłopak zaczął wywijać się na łóżku we wszystkie strony, krztusząc się ze śmiechu i krzyku, usiłując mnie złapać. Kiedy w końcu mu się to udało, rzucił mnie na plecy, załapał rękami nadgarstki, nogami zablokował mi nogi i przycisnął własnym ciałem, że nie mogłam się ruszyć. Utknęłam.

- Ładnie to tak atakować bez ostrzeżenia? – jego twarz była tak blisko mojej, że poczułam jego oddech na moich ustach. – Oj kochanie, będzie kara. – zaśmiał się.

Złapał moje obie ręce w jedną swoją, a drugą zaczął tym razem mnie łaskotać. Łzy popłynęły mi od panicznego śmiechu, ale chłopak nie przestawał i śmiał się razem ze mną.

- Justin przestań! Boże, proszę, przestań – krzyczałam.

- Przestanę pod jednym warunkiem.

- Wszystko! – wzdychałam pomiędzy kolejnymi atakami śmiechu. – Zrobię wszystko! Tylko proszę przestań już.

Chłopak puścił i zeszedł ze mnie. Usiadłam obok niego próbując uspokoić oddech.

- Gdybym był draniem to twoją deklarację ‘zrobię wszystko’ wykorzystałbym pewnie w jeden sposób.

Prychnęłam, a Justin się zaśmiał.

- Myślę jednak, że to czego chcę nie jest wielką sprawą.*

- No więc? – usiadłam przed nim na swoich kolanach podskakując jak małe dziecko.

- Pocałuj mnie, Suzanne.

*(it’s not a big deal w angielskim brzmi dużo lepiej… polski ssie)

Rozdział krótszy, ale dodany po dwóch dniach. Brawa dla mnie!

Mam ostatnio dużo chęci do pisania i przypływy inspiracji. Zastanawiam się czy nie wprowadzić do opowiadania innych sławnych osób (np. z 1D, 5sos, The Vamps i innych solowych wykonawców). Pomyślę nad tym.

A tymczasem do następnego ;)