Thirteen

CZYTASZ = KOMENTUJESZ

* wspomnienia są pisane kursywą *

Suzanne’s POV

Kiedy obudziłam się następnego ranka, od razu wróciły wspomnienia wczorajszego pięknego wieczoru.

- Jesteś piękna. Uwierz w to – wyszeptał Justin.

Zarumieniłam się. Zawsze tak się działo, kiedy ktoś prawił mi komplementy.

Justin odsunął się ode mnie i przejechał po mnie wzrokiem.

- Mmm.. Seksownie wyglądasz.

- Podoba ci się? – zapytałam i okręciłam się wokół własnej osi.

- Mhm – Justin usiadł na łóżku i wyjął telefon z kieszeni. – Zrobię ci zdjęcie żebym mógł patrzeć na ciebie kiedy tylko zechcę.

Zanim zorientowałam się co powiedział, on już opuszczał iPhone’a i patrzył na wyświetlacz.

- Idealnie – mruknął. – A tak na marginesie, gdzie są twoi rodzice?

- Siedzą w ogrodzie.

- I nie widzieli mnie jak wchodziłem?

- Mam duży ogród. Siedzą po drugiej stronie domu – zaśmiałam się. – Co robiłeś jak wyszedłeś ode mnie?

- Pojechałem do domu, wziąłem prysznic, obejrzałem jakiś mecz w telewizji. Nic specjalnego. A ty?

- Hmm.. Pojechałyśmy z Lolą na zakupy..

- Ej ej ej.. – przerwał mi. – Nie jesteście pokłócone?

- Jeżeli chodzi o zakupy to resztę spraw zostawia się za sobą.

Justin zrobił zdziwioną minę, wywrócił oczami, zaśmiał się i powiedział:

- Nigdy nie zrozumiem dziewczyn.

Spojrzałam na zegarek. Była 21:34. Podeszłam do komody, wyciągnęłam piżamę i ruszyłam w stronę drzwi do łazienki.

- Hej! A ty gdzie?

- Idę wziąć prysznic, bo już późno.

- Mogę się przyłączyć? – puścił do mnie oko.

- Dupek – zaśmiałam się i weszłam do łazienki. Rozebrałam się i odkręciłam wodę. Ciepły strumień oblał moje plecy. Wspaniałe uczucie. Umyłam głowę brzoskwiniowym szamponem i wyszłam na zimne kafelki. Ubrałam się szybko w piżamę, zawinęłam włosy w ręcznik i wyszłam. Zastałam Justina leżącego na moim łóżku z zamkniętymi oczami. Podeszłam do niego na palcach, po drodze rozwijając włosy z ręcznikowego kokonu, nachyliłam się i wycisnęłam kosmyki nad jego twarzą. Zerwał się na równe nogi, wycierając twarz.

- Co jest kurwa? – krzyknął.

Nie mogłam powstrzymać śmiechu, turlałam się po podłodze.

- To ty! – krzyknął chłopak i rzucił się w moją stronę. Po chwili poczułam jego duże, ciepłe ręce na moich bokach i brzuchu.

- hahhahahahhahahhaahahhahahahhah. Przestań! Hahahhahhaha. Mam łaskotki!

- Wiem! Właśnie dlatego cię łaskoczę!

Z oczu leciały mi łzy. Próbowałam odciągnąć jego ręce od siebie. Bezskutecznie. Mój brzuch strasznie bolał mnie już od śmiechu. Nie wiedziałam co zrobić. Do głowy wpadł mi jeden pomysł. Rękoma przestałam odpychać jego dłonie, natomiast położyłam je na jego twarzy i szyi. Spojrzałam głęboko w jego oczy. Przysunęłam moją twarz do jego. Zdezorientowany Justin przestał mnie łaskotać przekładając swoje ręce na moje plecy. Przysunął się bliżej, a ja z tego skorzystałam. W jednej sekundzie zerwałam się na równe nogi i wskoczyłam na łóżko.

- Hahahaha! I kto jest teraz lepszy? No kto?

- Dobra! Wygrałaś! – zaśmiał się. – Ale to nie było fair!

- Wszystkie chwyty dozwolone, kotku – puściłam do niego oko.

Wstał z podłogi, podszedł do mojego biurka, wziął do ręki MacBook’a i skierował się w moją stronę. Położył się obok mnie na łóżku, otworzył laptopa i kliknął w ikonkę Internetu.

- Na jaki film masz ochotę?

- Hmm.. Nie wiem. Wybierz coś, ufam ci.

Justin wklepał coś na klawiaturze i po chwili oglądaliśmy już Titanica. Wtuliłam się w ramię chłopaka i parzyłam na młodą twarz Leonardo DiCaprio. Moje powieki stawały się coraz cięższe.

Otworzyłam oczy z uśmiechem. Przeciągnęłam się, ale moja ręka natrafiła na coś. Obróciłam głowę i ujrzałam śpiącą twarz Justina tuż obok mojej. Znowu się uśmiechnęłam, ale po sekundzie włączyła mi się ostrzegawcza lampka. Co by było gdyby rodzice teraz weszli do pokoju? A co jeśli już nas widzieli? Nie, nie mogli. Obudziliby nas żądni wyjaśnień. Spojrzałam znowu na Justina. Spał z jedną ręką za głową, a drugą opuszczoną wzdłuż ciała. Był bez koszulki. Muszę przyznać, że jego klata wyglądała imponująco. Idealne rysy kaloryfera, pachwin, ahhh! Chłopak mruknął coś przez sen i zmienił pozycję. Kurcze! Taki ładny widok miałam. Spojrzałam na szafkę przy łóżku. Leżał na niej zamknięty MacBook, a na podłodze koszulka Justina. Nie mogłam powstrzymać chęci podejścia do niej i powąchania. Męskie perfumy i troszkę dymu papierosowego. W połączeniu – idealny zapach. Odłożyłam ją na krzesło i spojrzałam na chłopaka, który był odwrócony do mnie plecami. Patrzyłam na tatuaż w kształcie głowy Indianina. Ciekawe, co oznaczał. Może kiedyś się dowiem. Poszłam do łazienki i wzięłam prysznic. Umyłam zęby, uczesałam włosy i w ręczniku wyszłam do pokoju. Zastałam Justina siedzącego na łóżku. Zjechał mnie z góry na dół wzrokiem, przeczesał sobie włosy palcami, ułożył usta w rybkę i wywrócił oczami. Zaśmiałam się. Wstał, podszedł do mnie, chwycił w talii i szepnął do ucha:

- Jesteś piękna.

Zarumieniłam się. Odsunął się ode mnie i spojrzał na moją twarz.

- Co? Przecież mówię prawdę!

- Ugh! Mogę się już ubrać? – spojrzałam na niego spod rzęs.

- Ale ja wolę ciebie taką.

- Ale ja nie. Przesuń się – powiedziałam, a on zrobił krok w bok tworząc mi przejście w stronę szafy. Podeszłam do niej, wykopałam jakąś bieliznę i wróciłam do łazienki. Ubrałam się szybko i spojrzałam w lustro. Moje ciało, musiałam to przyznać, było idealne. Lubiłam siebie, całkowicie. W samym staniku i majtkach wyszłam z łazienki. Justin słysząc dźwięk otwieranych drzwi odwrócił się. Gdy mnie ujrzał zagwizdał.

- Mmm.. Kotku, bez tego ręcznika wyglądasz jeszcze lepiej. Szkoda tylko, że nadal przykrywają cię małe kawałki materiału – podszedł do mnie i zahaczył jednym palcem o moje ramiączko.

- Dupek, znowu! – wysyczałam mu w twarz, zaśmiałam się i ruszyłam w stronę szafy po jakąś sukienkę. Przez cały czas czułam wzrok chłopaka na moich pośladkach. To było miłe. Lubiłam się podobać płci przeciwnej. Wybrałam białą asymetryczną sukienkę i założyłam ją na siebie.

- I jak? – odwróciłam się do Justina.

- Zanim ją założyłaś podobało mi się o wiele bardziej, ale teraz też jest idealnie – uśmiechnął się tak szeroko, że pokazał przy tym całe dwa rzędy swoich prostych białych zębów. Dopiero teraz zauważyłam, że nadal się nie ubrał. Był w samych bokserkach. Starałam się nie patrzeć w tamtą stronę, bo moje zboczone myśli brały wtedy górę. Muszę przyznać, że wszystko przedstawiało się naprawdę okazale. Ugh! Dlaczego zawszę myślę tylko o jednym?

- Nie ubierzesz się? – założyłam ręce i uniosłam jedną brew.

- Widzę, że podobam się tobie w takim wydaniu, więc odpowiedź brzmi NIE.

- Ubierz się – rzuciłam w niego koszulką.

Przeciągnął ją przez głowę i schylił się w poszukiwaniu spodni. Znalazł je pod łóżkiem i równie szybko wciągnął na siebie. Przeczesał włosy palcami i usiadł na łóżku.

- To co dziś robimy?

- Proponujesz coś?

- Liczyłem, że ty masz jakiś pomysł, ale jeśli nie to coś mogę wymyślić.

Zaśmiałam się i zrobiłam krok w stronę łóżka w celu pościelenia go gdy usłyszałam głos za sobą:

- Suzie kicia. Drzwi były otwarte i stwierdziłam, że…. O MÓJ BOŻE! TO JUSTIN BIEBER!

___________________________

Na dźwięk tych słów obróciłam się w mgnieniu oka.

- Co ty tu….

- O mój boże! TO NAPRAWDĘ ON! – Lola zasłoniła usta rękoma. W jej oczach widać było już łzy. Kolana się pod nią ugięły i upadła na podłogę.

- CO TY TU DO CHOLERY ROBISZ? – podeszłam do niej i szarpnęłam za ramię.

- O boże, o boże, o boże.

- Odpowiedz mi!

Lola tylko się dusiła ze łzami w oczach. Spojrzałam na Justina. Patrzył przerażony na dziewczynę leżącą na podłodze w takiej pozycji jakby miał zaraz uciec. Rzuciłam mu przepraszające spojrzenie.

- Wstawaj do cholery jasnej! – szarpałam Lolę za ramię.

- Ale.. Ale.. – łkała. – On tam siedzi.. i.. i..

- To jest normalny człowiek! Mamy powtarzać naszą wczorajszą rozmowę?

Dziewczyna otarła łzy wierzchem dłoni i powoli się podniosła.

- Huuuuu – odetchnęła. – Już mi lepiej.

- Mam nadzieję – odwróciłam się w stronę Justina. Na twarzy malowało mu się nadal zaskoczenie. – To jest Lola – zwróciłam się do niego.

- Hej – machnął w jej stronę ręką.

Dziewczyna znowu zasłoniła usta rękami, a w jej oczach znowu zaczęły się zbierać łzy.

- O mój boże, o mój boże! On do mnie mówi. To nie może być prawdą!

- Lola, wyjdź! Nie chcę żebyś tu była jeżeli masz się tak zachowywać. Do widzenia! – popchnęłam ją w stronę drzwi.

- Niegrzecznie tak wyganiać – założyła ręce i spojrzała na mnie z wyrzutem.

- To wyższa konieczność. Możesz zostać jeżeli się ogarniesz.

- Obiecuję.

Znowu spojrzałam na Justina. Wstał, ale kurczowo trzymał się ramy łóżka gotowy do ucieczki.

- No to… Po co tu przyszłaś?

- Posiedzieć, pogadać. Ale widać masz już zajęcie.

- Czemu nie zadzwoniłaś?

- Jestem twoją przyjaciółką! Nie muszę dzwonić!

- Musisz.

Spojrzała na mnie zaskoczona i wywróciła oczami.

- Co się z tobą do cholery dzieje? Od kiedy go poznałaś jesteś jakaś inna. On strasznie cię zmienił!

- Naprawdę będziemy powtarzać rozmowę z wczoraj? Usiądź lepiej i się uspokój.

Lola usiadła na łóżku, a w tym samym momencie Justin podniósł się energicznie i rzucił pod łóżko w poszukiwaniu butów. Wciągnął na stopy granatowe supry i powiedział:

- To może ja lepiej już pójdę, a wy sobie pogadacie.

- Na serio musisz już wychodzić? Zostań! – błagała Lola.

- Odprowadzę cię do wyjścia. Tak będzie lepiej.

Wyjrzałam za drzwi żeby zobaczyć czy rodziców nie ma w pobliżu.

- Idź za mną – szepnęłam do Justina.

Wyszliśmy z pokoju i zeszliśmy po schodach. Rozejrzałam się.

- Zostań tutaj – zwróciłam się do chłopaka i ruszyłam w stronę okna wychodzącego na ogród. Rodzice z Kathy siedzieli tam i rozmawiali. Wróciłam do Justina.

- Droga wolna, rodzice są w ogrodzie. Wyjdziesz głównym wyjściem

Podeszliśmy do drzwi, a chłopak je otworzył.

- Szkoda, że tak wyszło. Będę tęsknił.

- Oj, idź już – zaśmiałam się.

Justin nachylił się i cmoknął mnie w policzek na pożegnanie. Zrobił kilka kroków i odwrócił się żeby jeszcze mi pomachać. Odmachałam i zamknęłam drzwi. Weszłam na piętro do Loli. Siedziała w tym samym miejscu.

- No tooo… Jesteście razem? – walnęła prosto z mostu.

- Eee.. Nie? – zawahałam się, bo sama nie znałam odpowiedzi na to pytanie. Sądziłam, że raczej nie jesteśmy razem, bo Justin nie był dla mnie nikim więcej niż dobrym znajomym. Te pocałunki nie znaczyły nic. Były spontaniczne, ale nie z mojej strony.

- Nie jesteście? – Lola zdziwiła się. – Wiesz.. Nie każdy znajomy zostaje u ciebie na noc.

- Skąd wiesz, że był na noc?

- Pomyślmy. Jest godzina 9:30, a on już u ciebie był. Do tego siedział boso, a raczej nikt nie zdejmuje u ciebie butów po przyjściu.

- No był na noc, ale nie sądziłam, że zostanie. Oglądaliśmy wieczorem film i zasnęłam. On zdecydował się widocznie zostać.

- Dobrze, wybaczam – zaśmiała się. – Zrobisz mi coś do jedzenia? Przyszłam bez śniadania.

- Jasne. Chodź na dół.

Justin’s POV

Wyszedłem od Suzanne i ruszyłem w stronę drzew, między którymi zostawiłem samochód. Czemu ta Lola musiała przyjść? Czemu musiała wszystko zepsuć? A liczyłem, że ten dzień będzie idealny. Wsiadłem do auta, odpaliłem silnik i wyjechałem na ulicę. Włączyłem radio. Leciała akurat moja piosenka. Co za zbieg okoliczności. Jechałem podśpiewując sobie Never Say Never, aż dojechałem do domu. Wyskoczyłem z samochodu, otworzyłem i drzwi i wszedłem do środka. Coś było inaczej, coś się nie zgadzało. Na palcach zacząłem się skradać w stronę salonu. Już miałem wyjrzeć zza rogu, gdy ktoś złapał mnie za ramiona i przyciągnął do siebie.

- Siema brachu! – Alfredo ściskał mnie już naprawdę mocno.

- Gościu, nie rób tak więcej! Myślałem, że dostanę zawału.

- Sory. Ze Scooterem stwierdziliśmy, że zrobimy ci niespodziankę.

- Scooter tu jest?

- Tak, na górze.

Lekko popchnąłem Fredo w bok żeby przejść. Kiedy byłem już na piętrze, ruszyłem w stronę mojego pokoju.

- Scott?

- Cześć młody – mój menadżer siedział na krześle przy biurku i wpatrywał się w jakąś kartkę z zainteresowaniem.

- Co to? – zapytałem.

- Kiedy to napisałeś? – Scooter zignorował moje pytanie.

Podszedłem i zajrzałem mu przez ramię. Trzymał kartkę, na której był tekst do „Fall” napisanej dla Suz.

- A to! To nic. Napisałem to kilka dni temu w przypływie inspiracji. To prywatne.

- Młody! To jest świetne. Zagraj mi to teraz!

Scott jest nieugięty więc musiałem robić co kazał. Podszedłem do gitary i zacząłem grać mając w myślach przepiękną twarz Suzanne. Nie wiedziałem, co do niej czułem. To skomplikowane. Jest wyjątkowa, to wiedziałem na pewno. Śpiewałem z zamkniętymi oczami, z pasją. Nie zauważyłem, kiedy Alfredo wszedł do pokoju.

If you spread your wings

You can fly awal with me

But you can’t fly unless you let ya,

Let yourself fall.

Odłożyłem gitarę na bok i otworzyłem oczy. Scooter i Fredo wpatrywali się we mnie z podziwem.

- Stary, to jest epickie! – Alfredo poklepał mnie po ramieniu.

- Justin, zabieram to i jedziemy do wytwórni. Musimy to jak najszybciej nagrać.

Scott wstał i już prawie był przy drzwiach, kiedy dotarło do mnie co powiedział.

- NIE!!! – krzyknąłem trochę za głośno.

Menadżer odwrócił się i spojrzał na mnie pytająco.

- Nie możemy tego nagrać – powiedziałem. – To jest prywatna piosenka z serca. Napisana dla konkretnej osoby, a nie na produkt.

- Właśnie dlatego jest świetna. Wiesz ile na niej zarobimy?

- Czy pieniądze są najważniejsze? To jest moja piosenka i nie zgadzam się na wydanie jej.

- Nie masz w tej chwili nic do gadania, dzieciaku.     (Scooter zawsze mówi do Justina „KID”)

- Nie masz prawa zrobić tego bez mojej zgody.

- Podpisałeś umowę, mam prawo – Scooter odwrócił się i chwycił za klamkę.

- Nie zaśpiewam – krzyknąłem za nim.

- W takim razie – znowu się odwrócił. – Będziesz musiał zapłacić – w tym momencie podał mi kwotę tak wysoką, że zachłysnąłem się własną śliną. – Czyli zrozumieliśmy się – uśmiechnął się z drwiną i wyszedł.

Kiedy próbowałem złapać oddech, podszedł do mnie Alfredo.

- Przykro mi stary – mruknął tylko te trzy słowa i ruszył za Scooterem.

Patrzyłem jeszcze chwilę za nim, a następnie walnąłem się na łóżko czując zbierające się w oczach łzy.

______________________________________________

Pewnie już zauważyliście (albo nie), że pojawiła się zakładka "Bohaterowie". Teraz możecie zobaczyć jak kto wygląda.

Piszcie w komentarzach jak wam się podobał rozdział.

Do następnego :***